امروز که بیدار شدم بلند رو به خانهٔ خالی‌ام گفتم امروز هم از آن روزهاست. رابرت سومول دربارهٔ معماری می‌گوید مقایسه کنید میان رابرت دنیرو و یک بازیگر معمولی دیگر را که اسمش یادم نمی‌آید. می‌گوید دنیرو... بگذارید بروم دستشویی. بر می‌گردم. می‌گوید دنیرو شیوهٔ بازیگری‌اش متود اکتینگ است. برای اینکه شخصیت را بازنمایی کند به جزییات می‌پردازد. با تلاشی زیاد دربارهٔ کاراکتر مطالعه می‌کند، خود را مفصلاً با شخصیتی که می‌خواهد بازی‌اش کند عجین می‌کند و بعد تمام

فکر می‌کنم برای اولین بار است که متن مربوط به تولدم را اینقدر دیر می‌نویسم. شاید هم برای دومین یا سومین بار. عموماً وقتی همه چیز خوب پیش می‌رود و اوضاع خوب است فرصت نمی‌کنم که متن تولد بنویسم. اما این بار قضیه برعکس بود. همه چیز پر از اضطراب و فشار بود و هست این چند روز.بگذارید برایتان از اوضاع و احوال زندگی‌ام بنویسم تا ببینید در چه وضعیتی قرار دارم. چند ماهی است که دارم می‌روم سر یک کار تخمی و دستاورد این کار این بوده که فهمیدم همیشه می‌شود انتظار داشت اوضاع بدتر شود و آدم‌های احمق‌تر در زندگی

نیاز دارم بنویسم، چه نیاز نامربوط و بی‌فایده‌ای. در اینجا جنگی دوازده روزه در گرفت و همه چیز به یکباره وخیم شد. آمدند، کشتند، آسمان تهران را ترمینال کردند و دوازده روز شب‌ها از صدای توپ و ترقه بیدارمان کردند و نگذاشتند بخوابیم. بعد هم به یکباره آتش‌بس بیان کردند و ظاهراً که تمام شد. در این میان اصلاً هم هیچ کس کاری به وضعیت و اوضاع ما مردم نداشت. هر کس آمد بمبی روی سرمان انداخت، اینترنت را قطع کردند، بانک‌ها از کار افتادند، شهرها ویران و خالی شدند و مدام